Begraafplaats Sint Barbara

Geschiedenis

De Binckhorstlaan bood op dinsdagmorgen 14 september 1920 een ongewone aanblik. Over de smalle polderweg, waar je meestal alleen maar boeren en werklui zag, te voet of op de bok van hun wagen, reed nu een lange rij glanzende koetsen bevolkt met deftige lieden: Rooms-Katholieke hoogwaardigheidsbekleders, langgerokte geestelijken, leden van kerkbesturen in jacquet, gemeenteraadsleden en belangstellende gelovigen. Ze waren gekomen voor de plechtige inwijding van dit nieuwe katholieke kerkhof.
Daar aangekomen ontwaarde men, na de brede oprijlaan, een strenge bakstenen ingangspartij en vervolgens, na het passeren van de poort, een eenvoudige, maar ruime kapel en een nog kale, nauwelijks begroeide dodenakker met in het midden een groot kruis en rondom het uitzicht op een polderlandschap. Tegen dit, toentertijd, sombere decor heeft de plechtigheid zich afgespeeld. Na het einde van deze ceremonie was dit nieuwe kerkhof gereed om zijn eerste dode te ontvangen.

De begraafplaats St. Barbara is een begraafplaats met een eigen karakter en verleden.
Terwijl de St. Petrus Banden in vroege jaren meer de naam van een elitekerkhof kreeg, werd de ‘Binckhorst’ vooral de plaats waar de ‘gewone mensen’ begraven werden.
Dit wil niet zeggen dat er op deze begraafplaats geen welgestelde katholieken begraven werden.
Sommigen toonden een duidelijke voorkeur voor het nieuwe en moderne kerkhof. Dit was te merken aan de fraaie grafmonumenten van soms hoge artistieke kwaliteit.
Daarnaast vallen de vele graven op waar, door nabestaanden, op kleurrijke wijze uiting wordt gegeven aan hun rouw en devotie.

De meeste Hagenaars, die van huis uit katholiek zijn (waren), hebben op de St. Barbara wel een familielid begraven liggen.
Heden ten dage, mede doordat het aantal praktiserende katholieken geringer is geworden, willen er steeds meer niet katholieken op onze begraafplaatsen worden begraven.
Om hierop in te spelen is er een nieuwe kapel annex aula gebouwd die hierdoor een multifunctioneel karakter heeft gekregen. Daardoor is het voor katholiek gedoopten maar niet meer praktiserend mogelijk om, naast een plechtigheid middels woord en/of gebedsdienst, ook een niet conventionele uitvaart meer inhoud te geven.

In de beginjaren werden de nabestaanden en andere bezoekers niet verwend: de tocht naar de begraafplaats was lang en moeizaam. Dat veel ten goede is veranderd kan iedereen constateren.
In de jaren zestig leefde de wens om iets te doen aan de ‘service’ aan het publiek. Meegaan met de eisen des tijds betekende dan ook dat voorrang werd gegeven aan een uitgebreide en kostbare verbouwing van de bestaande wachtkamer tot ontvangst- en condoleanceruimte. Dit werd voltooid in 1966. Ruim tien jaar later werden deze ruimten gemoderniseerd en werd er een goed geoutilleerde koffiekamer ingericht. Later, in 1994, zou de dienstverlening opnieuw worden uitgebreid met de inrichting van een rouwkamer, een ruimte waar overledenen de dagen voor de begrafenis kunnen worden opgebaard. Ook in de jaren negentig kwam er een andere grote renovatie tot stand. In de vakken werden alle paden vernieuwd, de parkeervoorziening werd uitgebreid en gemoderniseerd en rondom de begraafplaats werd een leylandii haag geplant.
De afgelopen twee jaar is eindelijk de oude ‘noodkapel’, in 1920 gebouwd en vanaf het begin gedoemd tot spoedig sloop, afgebroken en vervangen door een modern en sfeervol gebouw, met een warme uitstraling. Tevens is er een aparte dagkapel aangebouwd waar men een kaarsje kan branden voor de nagedachtenis van de overledene.
Daarnaast zijn de hoofdlanen geheel vernieuwd en beplant met 120 nieuwe bomen van het soort prunus Umineko en Sunset Boulevard.
Door al deze werkzaamheden is de St. Barbara thans een mooie moderne begraafplaats die voorzien is van alle faciliteiten en daarmee voldoet aan de wensen ten aanzien van het begraven in deze tijd.